အကြံဉာဏ်ပေးသောသိမ်းငှက်

အကြံဉာဏ်ပေးသောသိမ်းငှက်

ရှေးပဝေသဏ္ဍာန်က နဂါးမင်း သေဆုံးပြီးနောက် နဂါးပြည်တွင် ငြိမ်းချမ်းရေးနှင့် သာယာဝပြောမှုများ ပြန်လည်ရောက်ရှိလာခဲ့သည်။ နဂါးမင်း၏ သားတော်ကြီးဖြစ်သော နဂါးမင်းသားသည် ထီးနန်းကို ဆက်ခံပြီး အုပ်ချုပ်မှုကောင်းမွန်သောကြောင့် နဂါးပြည်သူပြည်သားများ ချစ်ခင်လေးစားခြင်းကို ခံရသည်။ သို့သော် နဂါးမင်းသားသည် မကြာခဏဆိုသလို ထီးနန်းကို စွန့်ခွာ၍ တောနက်ကြီးများသို့ ထွက်ခွာကာ အမဲလိုက်ခြင်းကိုသာ အချိန်ကုန်လွန်စေသည်။ သူသည် မင်းသားတစ်ပါးနှင့် မသက်ဆိုင်သော အလေ့အထများကို ကျင့်သုံးနေခဲ့သည်။

ထိုအချိန်တွင် ကမ္ဘာလောက၌ ဘုရားအလောင်းတော်သည် သိမ်းငှက်တစ်ကောင်အဖြစ် ကူးပြောင်းနေထိုင်လျက်ရှိသည်။ သိမ်းငှက်မင်းသည် ကျွမ်းကျင်ပိုင်နိုင်သော အမဲလိုက်စွမ်းရည်၊ ကောင်းကင်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော အတောင်ပံများ၊ ကျယ်ပြန့်သော အမြင်အာရုံတို့ဖြင့် နဂါးပြည်အနီးရှိ တောနက်ကြီးများတွင် အေးချမ်းစွာ နေထိုင်လျက်ရှိသည်။ သူသည် အလွန်ပညာဉာဏ်ထက်မြက်ပြီး သဘာဝတရားကို နားလည်သည်။

တစ်နေ့သောအခါ သိမ်းငှက်မင်းသည် အစာရှာထွက်စဉ် နဂါးပြည်၏ နန်းတော်အနီးသို့ ရောက်ရှိလာသည်။ အကွာအဝေးမှပင် နန်းတော်၏ တင့်တယ်ခမ်းနားမှုကို မြင်တွေ့ရပြီး ပတ်ဝန်းကျင်ရှိ သစ်ပင်ပန်းမန်များ၏ လှပမှုကိုလည်း သဘောကျခဲ့သည်။ သူသည် နန်းတော်အနီးရှိ အမြင့်ဆုံးသစ်ပင်ပေါ်တွင် နားခိုရင်း နန်းတော်အတွင်းသို့ ငေးကြည့်နေသည်။

ထိုစဉ် နဂါးမင်းသားသည် ရွှေရောင်မြှားတစ်စင်းကို ကိုင်ဆောင်ကာ နန်းတော်အပြင်သို့ ထွက်လာသည်။ သူ၏ မျက်နှာတွင် စိတ်ပျက်လက်ပျက်ဖြစ်နေပုံကို သိမ်းငှက်မင်းက မြင်တွေ့ရသည်။ နဂါးမင်းသားသည် သစ်ပင်အောက်သို့ လာပြီး မြေကြီးပေါ်သို့ မကျေမနပ်ဖြင့် မြှားကို ပစ်ချလိုက်သည်။

“အိုး… ဘာတွေများ ဒီလိုစိတ်ပျက်နေပါလိမ့်” ဟု သိမ်းငှက်မင်းက စိတ်ထဲက တွေးမိသည်။

နဂါးမင်းသားသည် သက်ပြင်းရှည်ကြီးတစ်ချက်ကို ချလိုက်ပြီး မြေကြီးပေါ်တွင် ထိုင်ချကာ “ငါသည် နဂါးမင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်လျက်နှင့်… ဘာမှ မကျေနပ်နိုင်။ အမဲလိုက်ခြင်းသာလျှင် ငါ့ဘဝ၏ ပျော်ရွှင်မှုဖြစ်၏။ မင်းတစ်ပါး၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကို မေ့လျော့လျက်… ငါသည် တောထဲတွင်သာ လှည့်လည်နေချင်သည်။ သို့သော်… အဘယ်နည်း။ နန်းတော်ကိုလည်း စွန့်ခွာ၍ မရ။ ဤသည်ကား ငါ၏ ကံကြမ္မာပင် ဖြစ်တော့မည်။”

သိမ်းငှက်မင်းသည် နဂါးမင်းသား၏ စကားသံကို ကြားလိုက်ရသဖြင့် စိတ်ဝင်စားလာသည်။ သူသည် “နဂါးမင်းသားတစ်ပါး၏ အကြီးမားဆုံးသော အားနည်းချက်သည် မင်းအဖြစ်၏ တာဝန်ဝတ္တရားကို မသိခြင်းပင်။ အမဲလိုက်ခြင်းသည် အပျော်ဖြစ်သော်လည်း ဘဝ၏ တစ်စိတ်တစ်ပိုင်းသာ ဖြစ်၏။ မင်းတစ်ပါး၏ အဓိကတာဝန်သည် ပြည်သူပြည်သားတို့ကို ကောင်းမွန်စွာ အုပ်ချုပ်ရန် ဖြစ်၏။”

ထို့နောက် သိမ်းငှက်မင်းသည် အလွန်မြင့်မားသော သစ်ပင်ပေါ်မှ ပျံသန်းချလာပြီး နဂါးမင်းသား၏ အနီးတွင် လေပေါ်တွင် ရပ်တန့်ကာ “အို… မင်းသား… သင်သည် အဘယ်ကြောင့် ဤမျှ စိတ်ပျက်နေသနည်း။”

နဂါးမင်းသားသည် ထိတ်လန့်သွားသော်လည်း သူ၏ ရှေ့မှောက်တွင် ပျံဝဲနေသော သိမ်းငှက်၏ အံ့သြဖွယ်ကောင်းသော အဆင်းအင်္ဂါကို မြင်တွေ့ရသည်။ သိမ်းငှက်သည် တောက်ပသော အတောင်ပံများ၊ သန်မာသော ခြေထောက်များ၊ ကိုယ်လုံးတင့်တယ်ခမ်းနားစွာဖြင့် လေပေါ်တွင် တည်ငြိမ်စွာ ရပ်နေသည်။ သူသည် “သင်… သင်ကား မည်သူနည်း။ အဘယ်ကြောင့် ငါ့ကို သိမသိသနည်း။”

သိမ်းငှက်မင်းက ပြန်လည်ဖြေကြားသည်၊ “ငါကား ကမ္ဘာလောကကို လှည့်လည်နေသော သိမ်းငှက်တစ်ကောင်တည်း။ ငါသည် သင်၏ စိတ်ပျက်နေသော မျက်နှာကို မြင်တွေ့ရသဖြင့် လာရောက်မေးမြန်းခြင်း ဖြစ်သည်။ မင်းသားတစ်ပါးသည် အမဲလိုက်ခြင်း၌ အချိန်ကုန်လွန်စေခြင်းထက် အုပ်ချုပ်ရေး၌ ပိုမိုစိတ်ဝင်စားသင့်သည် မဟုတ်လော။”

နဂါးမင်းသားသည် သိမ်းငှက်၏ စကားကို ကြားပြီးနောက် ပို၍ပင် စိတ်ရှုပ်ထွေးသွားသည်။ သူက “ငါသည် အမဲလိုက်ခြင်း၌သာ ပျော်မွေ့၏။ မင်းအဖြစ်၏ တာဝန်ဝတ္တရားများကား ငါ့ကို ငြီးငွေ့စေ၏။ ပြည်သူတို့၏ ကိစ္စရပ်များကို ကိုင်တွယ်ရသည်မှာ မသက်ဆိုင်ဟု ခံစားရ၏။”

သိမ်းငှက်မင်းက ပြုံးသည်၊ “အို… မင်းသား… ကောင်းကင်ကို လွှမ်းမိုးနိုင်သော အတောင်ပံများ ရှိသော်လည်း မြေပြင်သို့ ပြန်လည်ဆင်းသက်ရသည်ကို သင် မသိသလော။ အမဲလိုက်ခြင်းသည် ပျော်စရာဖြစ်သော်လည်း အသက်မွေးဝမ်းကျောင်းအတွက်သာ ဖြစ်၏။ မင်းတစ်ပါး၏ အဓိကတာဝန်ကား မင်းမျိုးမင်းနွယ်တို့၏ သားသမီးတို့အား အုပ်ချုပ်ထိန်းသိမ်းရန် ဖြစ်၏။ ဤသို့ ပြုလုပ်ခြင်းဖြင့် သင်သည် ပြည်သူတို့၏ ချစ်ခင်လေးစားခြင်းကို ခံရမည်။”

“သို့သော်… အုပ်ချုပ်ရေးသည် အလွန်ခက်ခဲလှ၏။ မည်သည့်နေရာမှ စတင်ရမည်ကိုပင် မသိချေ။” နဂါးမင်းသားက ညည်းတွားသည်။

သိမ်းငှက်မင်းက “အို… မင်းသား… သင်သည် အလွန်ပညာရှိသော မင်းသားတစ်ပါး ဖြစ်သင့်၏။ အုပ်ချုပ်ရေး၏ အခြေခံသည် ပြည်သူတို့၏ အကျိုးကို ရှေးရှုရန် ဖြစ်၏။ သူတို့၏ လိုအပ်ချက်များကို သိရှိ နားလည်ရန် ဖြစ်၏။ သူတို့၏ အခက်အခဲများကို ဖြေရှင်းပေးရန် ဖြစ်၏။ အရာရာကို စနစ်တကျ ချဉ်းကပ်ရမည်။”

“အဘယ်သို့ စနစ်တကျ ချဉ်းကပ်ရမည်နည်း။” နဂါးမင်းသားက မေးသည်။

သိမ်းငှက်မင်းက “ပထမဆုံးအနေဖြင့် သင်သည် ပြည်သူတို့၏ အသံကို နားထောင်ရမည်။ သူတို့၏ အသနားခံစာများကို လက်ခံရမည်။ သူတို့၏ ကောင်းကျိုး၊ ဆိုးကျိုးများကို သတိပြုရမည်။ ထို့နောက် သင်သည် မှန်ကန်သော ဆုံးဖြတ်ချက်များကို ချမှတ်ရမည်။ မည်သည့်အရာကိုမဆို မတရားစွာ မပြုလုပ်ရ။ တရားမျှတမှုကို အဓိကထားရမည်။”

“အမဲလိုက်ခြင်းနှင့် အုပ်ချုပ်ရေးကို မည်သို့ ပေါင်းစပ်ရမည်နည်း။” နဂါးမင်းသားက မေးသည်။

သိမ်းငှက်မင်းက “သင်သည် အမဲလိုက်ခြင်းကို ရပ်တန့်ရန် မလိုပါ။ သို့သော် အချိန်ကို ခွဲဝေပေးရမည်။ မနက်ခင်း၌ တရားရုံးသို့ သွားရောက်၍ ပြည်သူတို့၏ အမှုကိစ္စများကို စစ်ဆေးပေးပါ။ မွန်းလွဲပိုင်း၌ အမဲလိုက်ခြင်းကို ပြုလုပ်နိုင်၏။ ညပိုင်း၌ကား နန်းတော်အတွင်းရှိ စာကြည့်တိုက်၌ စာပေကျမ်းဂန်များကို လေ့လာ၍ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ အသိပညာများကို တိုးပွားစေရမည်။”

နဂါးမင်းသားသည် သိမ်းငှက်၏ အကြံဉာဏ်များကို ကြားနာပြီးနောက် သူ့စိတ်ထဲတွင် အလင်းရောင်တစ်ခု ပေါ်လာသကဲ့သို့ ခံစားရသည်။ သူသည် “အို… ဉာဏ်ပညာနှင့် ပြည့်စုံသော သိမ်းငှက်မင်း… သင်၏ အကြံဉာဏ်ကား ငါ၏ ဘဝလမ်းခရီးကို လမ်းပြပေးသကဲ့သို့ ဖြစ်၏။ ငါသည် ယနေ့မှစ၍ သင့်အကြံဉာဏ်အတိုင်း ကျင့်သုံးမည်။”

ထို့နောက် နဂါးမင်းသားသည် သိမ်းငှက်မင်းကို ကျေးဇူးတင်စကားများ အခါခါ ပြောကြားပြီး နန်းတော်သို့ ပြန်လည်ဝင်ရောက်သွားသည်။ သူသည် သိမ်းငှက်မင်း၏ အကြံဉာဏ်အတိုင်း မနက်ခင်း၌ တရားရုံးသို့ သွားရောက်၍ ပြည်သူတို့၏ အမှုကိစ္စများကို စစ်ဆေးပေးသည်။ မွန်းလွဲပိုင်း၌ အမဲလိုက်ခြင်းကို ပြုလုပ်သော်လည်း ယခင်ကလောက် အချိန်မပေးတော့။ ညပိုင်း၌ကား စာကြည့်တိုက်၌ စာပေများကို လေ့လာ၍ အုပ်ချုပ်ရေးဆိုင်ရာ အသိပညာများကို တိုးပွားစေသည်။

တစ်နေ့သောအခါ နဂါးပြည်တွင် “နဂါးမင်းသားသည် အလွန်တော်သည်။ ပြည်သူတို့၏ အမှုကိစ္စများကို မှန်ကန်စွာ ဆုံးဖြတ်ပေး၏။ သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုကား တရားမျှတ၏။” ဟူသော သတင်းစကားများ ပျံ့နှံ့လာသည်။ ပြည်သူပြည်သားတို့သည် နဂါးမင်းသားကို ချစ်ခင်လေးစားလာကြသည်။ နဂါးမင်းသားသည် နဂါးမင်းကြီး၏ အရိုက်အရာကို ဆက်ခံရန် အသင့်ဖြစ်နေပြီ ဖြစ်သည်။

နဂါးမင်းသားသည် သိမ်းငှက်မင်း၏ အကြံဉာဏ်ကို အမြဲတမ်း သတိရနေသည်။ သူသည် သိမ်းငှက်မင်းအား အခါအားလျော်စွာ ဆည်းကပ်၍ အကြံဉာဏ်များကို တောင်းခံလေ့ရှိသည်။ သိမ်းငှက်မင်းသည်လည်း နဂါးမင်းသား၏ တိုးတက်မှုကို မြင်တွေ့ရ၍ အလွန်ဝမ်းမြောက်သည်။

“အို… နဂါးမင်းသား… သင်သည် မှန်ကန်သော လမ်းခရီးကို ရွေးချယ်ခဲ့ပြီ။ အုပ်ချုပ်ရေး၏ အောင်မြင်မှုသည် ပြည်သူတို့၏ ချစ်ခင်လေးစားခြင်းကို ရရှိခြင်းပင် ဖြစ်၏။” ဟု သိမ်းငှက်မင်းက နဂါးမင်းသားအား ချီးကျူးသည်။

နဂါးမင်းသားသည် “အကြံဉာဏ်ပေးသော သိမ်းငှက်မင်း… သင်၏ ပညာဉာဏ်ကား ငါ၏ ဘဝကို ပြောင်းလဲစေခဲ့သည်။ ငါသည် သင်၏ ကျေးဇူးကို မမေ့နိုင်။” ဟု ပြန်လည်ဖြေကြားသည်။

နောက်ဆုံးတွင် နဂါးမင်းသားသည် နဂါးပြည်၏ အုပ်ချုပ်ရေးကို ကောင်းစွာ ကျင့်သုံးနိုင်ခဲ့ပြီး နဂါးမင်းကြီးအဖြစ် နန်းတက်လာသောအခါတွင်လည်း ပြည်သူပြည်သားများ ချစ်ခင်လေးစားသော မင်းတစ်ပါး ဖြစ်လာခဲ့သည်။ သူ၏ အုပ်ချုပ်မှုအောက်တွင် နဂါးပြည်သည် ပိုမို သာယာဝပြောလာပြီး ငြိမ်းချမ်းရေးလည်း အဆုံးမရှိ တည်တံ့ခဲ့သည်။

ကမ္ဘာလောက၏ သာယာဝပြောမှုနှင့် ငြိမ်းချမ်းရေးသည် မှန်ကန်သော အုပ်ချုပ်ရေးပေါ်တွင် တည်၏။

ဘုရားအလောင်းတော်သည် အကြံဉာဏ်ကောင်းပေးခြင်းနှင့် ပညာဒါနပြုခြင်းဟူသော ဘာရမီကို ဖြည့်ကျင့်တော်မူသည်။